Design. Create. Innovate. Live Like You Are Dying!

Mark Gabriel M. Malolos, 17. Interior design student. An architect at heart. Talented Thomasian. Will fix this blog site soon. Too much personal blogs, will focus more on art soon. Sorry, kind of busy with schoolworks. hehe

Artsy Resume. Sana matanggap mehehe. 

Artsy Resume. Sana matanggap mehehe. 
As I grow older, I know more about life. And yes, life is really a gift from God. It should not be wasted. It should be enjoyed. Ang dame kong narealize and for that, mas nabigyan ko ng halaga yung ISANG buhay na meron tayo. This picture is a vision of perfection. The shot may not be 100% good for some professional photographers, but if you observe beyond the picture, you’ll appreciate its deep meaning. They’re my grandparents, renewing their marriage contract. 50 years na sila and ako mismong apo ay sobrang natutuwa at nagiging idol ko sila pareho. :)  Na trip-an ko lang i blog yung picture na ‘to. Ayoko kasi ng tweet lang na i express yung gusto ko sabihin na nacu cute-an ako sa kanila or natutuwa ako. Gusto ko blog talaga para ma feel ng mga nagbabasa nito na mahal ko talaga sila, and they serve as a model for me. :) Neto lang kasing holy week madalas kame sa kanila. Ang daming stories kong naririnig and natatawa ako. Sinasabe nila yung mga tips nila kung bakit sila nagtatagal ng 50 years… at magtatagal pa talaga sila. Mommy(grandma) said that you should not let an argument last for 24 hours or more. Sabe niya saken, madalas man daw siya magalit kay Daddy(Grandpa), di daw niya natitiis agad. Minsan pag magkagalit sila, pag matutulgo na, nagpapanggap na nananaginip si Mommy, yun pala gusto lang niya kausapin si Daddy para okay na sila. Hahahahhahahahaha. Nakakatuwa rin yung time na inaasar ni Mommy si Daddy pag mabagal mag drive at nauunahan pa ng mga apo niya. Hahahahha  Natutuwa ako kung pano magpasensya si Daddy kay Mommy. Sabi naman ni Daddy, ang tip daw para sa mas matagal na relasyon ay yung “Shut up” hahaha. Joke niya sinabe pero may meaning na totoo. Sa times na nag aaway sila, tahimik nalang si Daddy lagi, at nagpapasensya siya kay Mommy. Pag daw kasi pareho sila nagsalita, walang mangyayari. Ang point ni daddy is mahal na mahal daw niya si Mommy kaya ayaw nalang niyang lumala pa. :) Natuwa ako lalo sa kanila kasi nakita ko yung pag aaway nila kanina. Nasa Trinoma kame nun, naghihintay kame ni Daddy sa isang lugar at nagkkwentuhan habang si Mommy nasa ibang store. Nung bumalik si Mommy… Mommy: Ikaw talaga Pa sabe ko sa may salon tyo mag kita tapos nandito ka pala, tinawagan kta pero sinagot mo nga, pero di ka nagsasalita. *tapos nilapitan niya si daddy papaluin na niya* Syempre ako pinigilan ko tpos sabe saken,  Daddy: Mark salamat pinigilan mo nako. Tara akyat tayo at bumili tyo nung yogurt. Pampa kalma sa mommy mo. Bilisan naten. Para saken, dun ako nabilib kay Daddy. Kung pano niya minahal si Mommy, kung pano siya nagpasensya, at kung pano niya hindi pinapabayaan. He told me a story na kaya daw siya ganun kasi iniwan niya ng ilang years si Mommy para sa trabaho kaya nung pag tanda daw niya, sine serve nalang niya. :) Basta ang cute nila tignan hahahahha. minsan makikita mo nagbabarahan sila bigla Hahahahha.  Marami pa ko gusto sabihin pero next time nalang. Basta, I love you, Mommy and Daddy. :) 

As I grow older, I know more about life. And yes, life is really a gift from God. It should not be wasted. It should be enjoyed. Ang dame kong narealize and for that, mas nabigyan ko ng halaga yung ISANG buhay na meron tayo. This picture is a vision of perfection. The shot may not be 100% good for some professional photographers, but if you observe beyond the picture, you’ll appreciate its deep meaning. They’re my grandparents, renewing their marriage contract. 50 years na sila and ako mismong apo ay sobrang natutuwa at nagiging idol ko sila pareho. :) 

Na trip-an ko lang i blog yung picture na ‘to. Ayoko kasi ng tweet lang na i express yung gusto ko sabihin na nacu cute-an ako sa kanila or natutuwa ako. Gusto ko blog talaga para ma feel ng mga nagbabasa nito na mahal ko talaga sila, and they serve as a model for me. :)

Neto lang kasing holy week madalas kame sa kanila. Ang daming stories kong naririnig and natatawa ako.

Sinasabe nila yung mga tips nila kung bakit sila nagtatagal ng 50 years… at magtatagal pa talaga sila.

Mommy(grandma) said that you should not let an argument last for 24 hours or more. Sabe niya saken, madalas man daw siya magalit kay Daddy(Grandpa), di daw niya natitiis agad. Minsan pag magkagalit sila, pag matutulgo na, nagpapanggap na nananaginip si Mommy, yun pala gusto lang niya kausapin si Daddy para okay na sila. Hahahahhahahahaha. Nakakatuwa rin yung time na inaasar ni Mommy si Daddy pag mabagal mag drive at nauunahan pa ng mga apo niya. Hahahahha

 Natutuwa ako kung pano magpasensya si Daddy kay Mommy.

Sabi naman ni Daddy, ang tip daw para sa mas matagal na relasyon ay yung “Shut up” hahaha. Joke niya sinabe pero may meaning na totoo. Sa times na nag aaway sila, tahimik nalang si Daddy lagi, at nagpapasensya siya kay Mommy. Pag daw kasi pareho sila nagsalita, walang mangyayari. Ang point ni daddy is mahal na mahal daw niya si Mommy kaya ayaw nalang niyang lumala pa. :)

Natuwa ako lalo sa kanila kasi nakita ko yung pag aaway nila kanina. Nasa Trinoma kame nun, naghihintay kame ni Daddy sa isang lugar at nagkkwentuhan habang si Mommy nasa ibang store. Nung bumalik si Mommy…


Mommy: Ikaw talaga Pa sabe ko sa may salon tyo mag kita tapos nandito ka pala, tinawagan kta pero sinagot mo nga, pero di ka nagsasalita.

*tapos nilapitan niya si daddy papaluin na niya*

Syempre ako pinigilan ko tpos sabe saken, 

Daddy: Mark salamat pinigilan mo nako. Tara akyat tayo at bumili tyo nung yogurt. Pampa kalma sa mommy mo. Bilisan naten.

Para saken, dun ako nabilib kay Daddy. Kung pano niya minahal si Mommy, kung pano siya nagpasensya, at kung pano niya hindi pinapabayaan. He told me a story na kaya daw siya ganun kasi iniwan niya ng ilang years si Mommy para sa trabaho kaya nung pag tanda daw niya, sine serve nalang niya. :) Basta ang cute nila tignan hahahahha. minsan makikita mo nagbabarahan sila bigla Hahahahha. 

Marami pa ko gusto sabihin pero next time nalang.

Basta, I love you, Mommy and Daddy. :) 

Loooooooooooooong time no blog…

Okay…. It’s over I think. Wala na. :/ Hahaha Ayaw na. Di na maipipilit. :/ mamimiss ko siya. :( Ugggh. She’s veeeeeeeeeery hard to forget..> Yep. Di niya to mararamdaman. Yung parang pag nakikita ko siya gusto ko siyang kumustahin, pero wala. Parang civil nalang. Parang magkaibigan nalang talaga. Alam kong di naman niya nararamdaman na gusto ko pa, kasi parang ang friendly lang ng approach ko… PERO. Miss ko na siya. Gusto ko sana ulit… Kasi mali rin tong nagpapaka busy ako sa ibang bagay… Hayyy. Bahala na… Basta di naman siya mawawala sa buhay ko. Siguro nag iba lang ng level…. pero di ko hahayaang mawala siya… Di ko alam kung bakit parang ayaw na… Haaay ang gulo. Uggghhh. Basta.> Namimiss ko na nga siya nakakaselos pa minsan… Wala na ko magagawa. Kahit pareho kame ng school ang hirap na….  :( 

What if I’m already moved on too? Sa totoo lang di ko rin alam. Haay. Babalik pa rin ba ko? Kahit ayaw niya, pipilitin ko naman e, kaso di pa rin ako decided. Kung desidido naman ako pipilitin ko naman e. Kahit mag mukhang ako yung naghahabol. Alam kong pag nabasa niya to, baka mawalang kwentahan lang siya dito. Public kasi, tapos parang pakitang tao. Pero sa sarili ko, eto talaga yung gusto ko sabihin.  Ang magara lang kasi lito pa rin ako sa nararamdaman ko. Di ko mahanap yung dapat ko pa mahanap. Di ko pinipilit hanapin yung pakiramdam na yun, pero ang weird kasi. Yung absence niya rin yung nagparamdam saken na mahal ko pa rin siya, na minsan parang hindi naman din. Kahit na normal kaming nagkakausap pag nagkikita ng mga kaibigan, parang sa huli ng araw may iisipin kang ba;t naging ganun nalang? Magulo isip ko e. :(.  Kahit ako di ko alam kung okay na ba ko. I just hope that there’s no one owning her heart now. Luuuh. Selfish man pero ewan.This may seem a regret to me, but I will take the risk. The blame goes to me, I know that. I don’t know if what kind of solution to make.  She’s my best friend. Marami na siyang alam, at kilala nya ko. Yung mga ups and downs ko, tanggap niya yun e. Di naman ako atat humanao ng bago, pero alam mo yung parang yung nagsisisi ka kasi parang siya lang yung babaeng kayang gumawa ng kakaiba na di magagawa ng iba?  Feeling ko mahihirapan siya paniwalaan tong mga nasa blog entry ko, pero totoo to. Kung nababasa man nya to, sana maniwala siya… Pero ang mahirap kasi, di ko alam kung pano ko sisimulang ayusin. Maraming mga gagawin. Maraming aaralin. Ang busy na. Tapos mahirap pang tumancha ng pagkakataon. >.< Basta sa lahat ng mga to, may kasangga ako.  Love you God!

What if I’m already moved on too? Sa totoo lang di ko rin alam. Haay. Babalik pa rin ba ko? Kahit ayaw niya, pipilitin ko naman e, kaso di pa rin ako decided. Kung desidido naman ako pipilitin ko naman e. Kahit mag mukhang ako yung naghahabol. Alam kong pag nabasa niya to, baka mawalang kwentahan lang siya dito. Public kasi, tapos parang pakitang tao. Pero sa sarili ko, eto talaga yung gusto ko sabihin.  Ang magara lang kasi lito pa rin ako sa nararamdaman ko. Di ko mahanap yung dapat ko pa mahanap. Di ko pinipilit hanapin yung pakiramdam na yun, pero ang weird kasi. Yung absence niya rin yung nagparamdam saken na mahal ko pa rin siya, na minsan parang hindi naman din. Kahit na normal kaming nagkakausap pag nagkikita ng mga kaibigan, parang sa huli ng araw may iisipin kang ba;t naging ganun nalang? Magulo isip ko e. :(.  Kahit ako di ko alam kung okay na ba ko. I just hope that there’s no one owning her heart now. Luuuh. Selfish man pero ewan.This may seem a regret to me, but I will take the risk. The blame goes to me, I know that. I don’t know if what kind of solution to make. 

She’s my best friend. Marami na siyang alam, at kilala nya ko. Yung mga ups and downs ko, tanggap niya yun e. Di naman ako atat humanao ng bago, pero alam mo yung parang yung nagsisisi ka kasi parang siya lang yung babaeng kayang gumawa ng kakaiba na di magagawa ng iba?  Feeling ko mahihirapan siya paniwalaan tong mga nasa blog entry ko, pero totoo to. Kung nababasa man nya to, sana maniwala siya… Pero ang mahirap kasi, di ko alam kung pano ko sisimulang ayusin. Maraming mga gagawin. Maraming aaralin. Ang busy na. Tapos mahirap pang tumancha ng pagkakataon. >.<

Basta sa lahat ng mga to, may kasangga ako. 

Love you God!

It’s hard to forget someone who gave you so much to remember.

What happened?

Ngayon lang nag sink in. Sinubsob ko masyado sarili ko sa school. I mean, hindi nga ako ganun katataas sa grades, pero di ko na nabigyang oras yung mga highschool friends ko. Namimiss ko na talaga sila. Lalo na dun sa dalawang matuturing kong best friend… Na hindi ko alam kung nasasaan na. Marami nga siguro akong pagkakamali. Siguro, eto yung pagkakataong gusto ni God na pamilya ko naman ang i close ko sa isip ko. Ang kaso, mahirap din kasi. Naiisip ko na nakakamiss din talaga silang dalawa. Although nasasanay na ko, nalulungkot ako. Nagsisisi nga ako e. Haaay. Pero kahit nagsisisi ako sa mga nagawa kong masama o nagawa saking masama ng mga yun, hindi ako magsisisi na nakilala ko sila. Haay pag pasensyahan, tumblr ang best friend ko ngayon. 

Minsan, naiisip ko sa sarili ko kung artist nga ba talaga ako o na enroll lang ako sa isang Fine Arts degree program? :))))

A day worth remembering.

My class started at early 7:00am but I have to be there at exactly 7:45am because I belong to the 2nd batch of students who will take the HID(history of Interior Design) test. I was able to study my lectures last night. I also did my homework. It was indeed a productive night. However, I woke up 8:00am. -_- No more time to take a bath!(sorry for what I did) So just changed my clothes and I can’t believe that I was that quick in preparing. I arrived in school at 8:30am and I wasn’t able to join the 2nd batch of taking the exam. Luckily, my prof(Professor Tan) allowed me to take the exam after her class. Different from my classmates’ test, what ma’am did was to let me draw the things that she will be saying. It’s not that easy to draw when you don’t know the exact thing. Fortunately, I was able to draw it correctly because I studied the lesson. I was not just answering the questions by drawing, but ma’am Tan also gave me some identification type of questions. I feel overwhelmed by that time. I don’t know. Maybe because ma’am Tan is shocked about me because I was able to answer her questions correctly. She didn’t expect that I would answer the other questions that she didn’t give to her other students. The result was good. I was satisfied at the score of 42/45. Walang halong kayabangan, proud lang. ;)

On the other hand, I was able to go at the Med library to research about my journal critique. I thought I would not find books that will help me support my words, but thankfully I did. 

Lastly, the UAAP game. Proud Thomasian here! Call me overreacting or shallow, but I’m still proud! Even though the score is 70-71, it still made me feel that we won by the perseverance of the basketball team, and the support of all Thomasians. Go USTe!

Before the last 2 things happened, I had the time to talk to God inside the chapel. Sabe ko, “Thank you po sa mga blessings, at thank you po sa mga dadating pa.” 

Lesson: Thank God for all the blessings, and thank God for the upcoming ones. Marami yan. Hindi lang isa. Hindi lang dalawa. Pati problema marami rin. Kaya dapat, pati pagdadasal marami. 

Good evening!

I smile. I laugh. I have fun. But it&#8217;s just the half of me. Because the other half consist of depression and hatred, hiding inside me. What I want is to kill them while they&#8217;re inside(of me) with the help of God. God, with you nothing is impossible. Amen. :)

I smile. I laugh. I have fun. But it’s just the half of me. Because the other half consist of depression and hatred, hiding inside me. What I want is to kill them while they’re inside(of me) with the help of God. God, with you nothing is impossible. Amen. :)

Thank you Lord!

Thank you! :)

Eto kasi nangyari.

Nakatulog ako ng 1am ata tapos wala akong nareview, para bang math lang. Nagulat ako kasi nakahiga lang ako tapos nakatulog na pala ako. Pag gising ko, 7:15am na! Sa time na yun natataranta ako! Di ko alam gagawin kaya ayun nag review ako. Tapos yung breakfast ko carrot cake lang na maliliit kasi nagmamadali na, kinain ko habang nasa jeep. Habang nasa jeep nag rereview. Tapos nag exam na. Pag ka kita ng results, naka 28/37. Sabihin man ng ibang perfectionist o matatalino na mababa pa yan, para saken ayos na yan. Although naiisip kong dapat pala nagreview ako ng todo para nataasan ko pa, e ayos na yan kasi kasalanan ko ang mahiga habang mag review. Dahil dun, thank you talaga Lord, kasi naglat ako sa sarili ko bakit nakakapag review ako ng ganung ka bilis kahit na 7:15am gising ko tapos 8:00am ang start ng class. :O

Next time: wag mahiga habang nagrereview. 

Although medyo wala na kong time for my highschool friends, alam kong may time na darating para maging magkakasama ulit kame. hahaha 

At least yung mga kabarkada ko nakakasama ko mag jogging every thursday and friday. :)

Ngayon lang ako nakapag blog ulit. Masyadong busy ang 2nd year ata. Hmmm aasahan kong mas magiging busy pa to kaya ayun. :D